helemaal blij....

......met mijn nieuwe kast. Gisterochtend de oude kast al vroeg uitgepakt en gesopt, wat een werk! Was niet zo'n grote kast maar verbaasde me er over hoeveel ik er in had gepropt. En toen was de kast leeg en dan begint het wachten. En wachten, en wachten. Wat duurt wachten toch lang, en zo ongeduldig kan een mens worden en bang dat ze je vergeten zijn want ze kwamen pas rond 17 uur.
Maar hij staat op zijn plek en is ingeruimd en ik ben helemaal gelukkig met mijn aankoop.

Mijn kruidenkastje die ik van mijn moeder heb gehad staat er prachtig bovenop te pronken.

Zullen we ook even een blik binnenin werpen? Want daar staat mijn trots, mijn servies waar ik zo zuinig op ben dat ik het niet eens durf te gebruiken haha. Het staat er maar en staat er maar, kijkt me aan met de vraag...ga je me nog gebruiken? En telkens denk ik met pasen of met kerst. En toch houdt iets me tegen, stel je voor dat er iets breekt, dat zou zonde zijn.

Ben er nu wel achter gekomen dat er niet alleen met gebruiken iets kan breken, ook kleine snelle kinderhandjes zijn boosdoeners hihi. Linusje toch!!

Dus ik denk dat ik het aankomende pasen wel ga gebruiken ....of misschien toch wel niet, strakjes breekt er nog meer.

Liefs Willie

nieuwe kast

Als eerste zag ik dat er nieuwe volgers waren, welkom, leuk!!!

Vanmiddag was het de bedoeling om boodschappen te doen. Maar vanwege de carnalsoptocht was de supermarkt dicht......ze vertellen mij ook niets. Dan maar even doorrijden naar de kringloper, een grote want dan heb je lekker veel om te bekijken. Zo toen we aan kwamen rijden zag ik hem staan, een witte kast, precies zoals ik bedoel, zei ik nog tegen manlief om hem buiten de winkel al over de streep te trekken om te kopen. Binnen kreeg ik een echt yes-momentje en door de prijs die erop stond werd het een echt YES-moment. Jawel hij is voor mij en morgen middag wordt hij gebracht. Natuurlijk geen camera bij me dus jullie moeten even tot morgen wachten. Nu ik dit schrijf bedenk ik me, dat ik door het kast geluk, verder niets heb bekeken ...Da's erg nu moeten we toch nog een keer terug.

Liefs Willie

huuuu een award???

Ik, die net komt kijken in blogland krijgt een award. ik kreeg hem van Marieke van het prachtige blog http://bleudelavandou.blogspot.com/. Mijn hartelijke dank daarvoor, superlief dat je hem aan mij hebt doorgegeven.

En nu moet ik dus 7 dingen over mezelf vertellen.....mmm geloof niet dat dat heel makkelijk is hihi

-ik heet dus Willie (die was te makkelijk) mama van 3 meiden en een jongen (ook te makkelijk) en woon op de grens van Brabant en Zeeland, in een heel klein dorpje.
-ik in Zweden heb gewoond en het mooiste souvenier mee naar Nederland heb terug genomen wat ik me maar kon wensen, namelijk onze Lobke.
-ik gek ben op bakken en koken.
-ik heel graag freubel.
-ik het type vergeven maar nooit vergeten ben...je kan heel ver bij me gaan maar als het op is dan is het echt op. Maar dan ben je wel heeeeeeeeeeel ver gegaan.

Jemig, we zitten pas op 5 , nog 2 te gaan..even goed denken.

-ooh...ik heb een bordercollie die ik weiger uittelaten omdat hij eigenlijk mij uitlaat hahaha
-ik helemaal verslaafd ben aan koffie, chocola en ijs...heerlijk

phoe, dat waren er 7, heb er een rode kleur van gekregen.
nu moet ik de award ook nog doorgeven ...tja das moeilijk. Als ik zo lees zijn er een hoop die geen award willen of niet meer willen....Daarom mag iedereen hem nemen. Er zijn heel veel mooie blogs, dus iedereen die hem graag zou willen verdiend hem dan ook...dus lieve mensen bij deze....

Liefs Willie

oud tasje

In mijn moeder d'r kast lag een tasje. Oud en kapot. Mam, wat moet ik ermee doen? Ach, het is al zo oud, gooi toch weg.. het was het eerste kadootje wat ik van je vader heb gehad maar als het toch stuk is.

Van papa gehad? Eerste kadootje? Nou dan heeft het bij mij gelijk een soort van waarde, al vond ik het niet mooi, het is gelijk het mooiste wat ik heb gezien haha. Dat wordt bewaren. Nu het buiten toch koud en nat is en er zelfs af en toe een aantal vlokken sneeuw vallen is het een goed moment om eens in het tasje te neuzen om te zien wat mijn moeder daar allemaal wel niet in stopte.

De inhoud van het tasje is eigenlijk nog veel leuker. Voor de 1 misschien troep wat je gelijk weg doet en voor de ander misschien leuk om te bewaren. Ik behoor bij de groep...leuke troep om te bewaren, dus gewoon in het tasje terug stoppen om het in zijn geheel te bewaren.

Tja wat zat er in..... en garantie bewijs van een deken, 10 DE-punten, een bonnetje van een supermarkt, een bonnetje van een paar nylons van 2 ,98, zegeltjes van de spar, een kwartje en een stuk of 10 staatloten.

Er was nog meer maar waarom dat in een handtasje zit, is meer iets voor in de naaidoos. Een patroon voor een sportieve jumper.

Het wordt steeds leuker, een persoonsbewijs van een oom en ook zijn rijbewijs. Een rijbewijs uit 1949, tjonge wat zijn die dingen veranderd.



En dan nog een hand vol foto's. Het meisje met de hoed ben ik,toen ik een jaar of 6 was. De andere mensen op de foto's herken ik niet zo. Als ik de namen, die op de achterkant staan, lees komen sommige me vaag bekend voor of ken ik ze wel maar dan in oudere versie.

Leuk al die oude prulletjes die mijn moeder bewaarde in een ineens o, zo bijzonder tasje.

Fijne zondag.

Liefs Willie

bos bloemen

Zijn ze niet prachtig! Zomaar een lief gebaar.

De distels ga ik er zo uit halen om te drogen. Dan kan ik nog wat leuks mee doen en heb ik er langer plezier van.

visite

Vandaag even geen nieuwe foto's....jullie moeten het met twee oudere doen. Het werd al te donker dus morgen wel extra want heb een prachtige bos met bloemen gehad die ik met jullie wil delen. We kregen namelijk visite van vrienden die we al vanaf Linus zijn geboorte niet hadden gezien. Niet door ruzie maar door de omstandigheden. Sinds Linus er is zijn wij zo druk geweest met...ik praat er niet veel over omdat ik niet wil dat mensen Linus zielig vinden want dat is hij absoluut niet.

Ons kleine mannetje is te vroeg geboren , niet veel te vroeg maar toch. Al snel na zijn geboorte bleek dat hij niet goed zelfstandig kon ademen en werd dan ook met een sneltreinvaart naar Rotterdam gebracht. Je wereld stort dan  toch even in en ook de woorden van de arts dat het wel vaker voorkomt stellen je niet gerust. Het was bevallen en opstaan om ook met dezelfde vaart naar Rotterdam te gaan. Onze vechter kon na een week zelfstandig ademhalen en mocht terug naar het streekziekenhuis.
Wat voel je je dan gelukkig, een beetje dichter bij huis want het volgende stapje is dan naar huis. Dat ging dan ook gebeuren, een week daarna. Wat een feest, onze zoon en broertje kwam thuis, mijn gezin compleet, wat een geluk. De eerste dagen gingen goed tot donderdags. Ik had hem in de kinderwagen gelegd omdat ik wilde gaan wandelen. Duurde ook niet lang of hij sliep prins heerlijk. Nog even snel dit en nog even snel dat opruimen, Lobke d'r schoentjes nog aan doen en verder kwam ik niet. Iets in me trok me naar de kinderwagen, ik moest en zou kijken. Wat ik toen zag....Linus, helemaal stil en helemaal blauw. Ik weet niet hoe snel ik hem uit de wagen heb getrokken en wat ik heb gedaan verder weet ik niet maar hij begon heel hard te hijgen en toen te huilen en te huilen. pas na een half uur werd hij weer stil. Hoe langer ik erover nadacht , hoe minder ik mezelf geloofde....Dat kon toch helemaal niet, het huilen klonk gewoon en hij zag er ook weer gewoon uit. Vrijdags niets aan de hand en zaterdag ook niets tot we terug kwamen van het boodschappen doen. Ik zette hem in zijn maxicosi op de tafel en draaide me om naar de keuken toen ik terug draaide was Linus weer helemaal blauw. Het verschil was nu dat ik niet de enige was die het zag en dat het heel veel moeite koste om hem te laten huilen. Daar gingen we weer naar het ziekenhuis. Na twee weken werd ons verteld dat Linus na het weekend weer naar huis mocht. Alles ging ook goed tot vrijdagavond. Manlief had Linus op zijn arm, ik zat met een andere moeder te praten en toe we naar Linus keken was het weer mis. Verpleegkundige wist ook niet hoe snel ze hem weer aan de monitor moest leggen en de waardes waren veel te laag...daar ging ons ventje weer naar Rotterdam. Het ene na het andere onderzoek volgde. De conclusie was dat Linus apneus heeft, gewoon stopt met ademen als hij slaapt. Linus mocht dan ook niet meer naar huis zonder monitor en ook niet als wij hem niet konden helpen. We kregen een BLS training zodat we hem konden reanimeren als het nodig zou zijn. Ons werd er wel bij verteld dat we het wel nooit nodig zouden hebben en hij er in het eerste jaar wel overheen zou groeien.... Ik hield me daaraan vast..helaas in mei wordt hij twee. We zijn heel veel apneus verder en hebben we het reanimeren helaas ook een aantal keren moeten uitvoeren en helaas krijgen de artsen er geen grip op waarom hij nou stopt met ademen. In maart gaan we naar het ziekenhuis in Antwerpen en hopen daar een stapje verder te komen.
Verder is Linus net zoals alle andere kindjes van zijn leeftijd, hij speelt, eet goed, vecht met zijn zusjes en laat weten wat hij wil...... Een kanjer is het!!!

In het afgelopen jaar zijn we heel wat mensen door alles kwijtgeraakt. Gelukkig deze vrienden niet en geeft deze bos bloemen me een enorm warm gevoel dat we niet vergeten zijn. We hebben dan ook een gezellige zaterdag achter de rug waar we met z'n alle genoten hebben van Linus zijn boeventrucjes, lekker eten en het gewoon gezellig praten en al helemaal even de zorgen vergeten.

druk

Eindelijk even zitten. Vandaag echt een dag die te kort was. Soms wil ik zo vreselijk graag meer uren in een dag hebben, een potje tijd dat ik kan openmaken. Ik wilde van alles.. schilderen, freubelen, soppen, koken, lieve mama zijn, gezellige vrouw van zijn, boodschappen doen ...het was echt een "ik heb geen rust in me dag". Het meeste is me gelukt. Zelfs voor het freubelen vond ik nog wat tijd. Zag het van de week op een site....ik pieker me suf waar ik het nou had gezien. De oplossing voor mijn mobiel als die ligt op te laden. Geen snoer meer die loshangt waar Linus en Lobke aan kunnen trekken om vervolgens met mijn mobiel er van door te gaan. Waar je dan pas weer achterkomt als je een sms krijgt omdat je 112 hebt gebeld.....
Was wel even tobben omdat de shampoo fles niet zo groot is. En werd toch ook wel wat zenuwachtig van de twee kleintjes die op mijn vingers zaten te kijken waardoor ik niet zo recht kon snijden. Maar ik ben blij...mijn opladende mobieltje is nu peuterhandjes vriendelijk opgeruimd!

Alleen koken werd het dus niet vandaag..of valt een zak patat frituren en 6 hamburgers bakken ook onder koken?  Het was in ieder geval wel een keer lekker.

Fijne vrijdag avond iedereen, het weekend is begonnen!!

Liefs Willie